Zo kijk ik terug, naar zo’n jaar geleden, helaas niet zo’n mooie herinnering. Maar die gedachte, negatief en zwart, is slechts een omhulsel dat doorbroken kan worden. Binnenin vind je enkel die dingen die een glimlach op je gezicht toveren en misschien zelfs even een traan van geluk en ontroering over je wangen doen rollen. Waarom moeten we toch eerst door dat schild van verdriet?

Laten we het houden op een manier van verwerken. Een soort wegstoppen van emoties, ook de positieve. Want hoe kan je (oprecht) met geluk omgaan als je je verdriet amper kan plaatsen? Eens de pijn van het verlies zich aan je gekluisterd heeft en je er met hebt leren leven, want het verdriet blijft steeds een stuk bestaan, komt er ruimte vrij voor leuke(re) herinneringen. Deze zullen stilaan aan je groeien en je niet meer verlaten om uiteindelijk zo’n kracht te vormen en een gelijkaardige ruimte in te nemen zodat je verdriet, als het ware, ‘weggeduwd’ wordt.

En dan blijft er over… een oprecht geluk. Een mooie herinnering aan jou.

Dromen. Dromen is een mooie manier om te genieten zonder, letterlijk, een voet te verzetten. Ikzelf droom graag over de toekomst, hoe het zal zijn, hoe mooi het zal worden. Dromen over mijn toekomst samen met mijn grote liefde. Ons leven. En al datgene dat we samen zullen beleven en ontdekken. De wereld. Liefde. Onszelf.

Er op uit trekken is, voor mij, eveneens een geweldige manier om te genieten, er even tussen uit te zijn, alles achter te laten. Zo was er onlangs Parijs. Parijs was gewoonweg … Parijs. Wat kan ik zeggen? Ik hou er enorm van om even te verdwijnen in een verre stad waar niemand me kent. Geen vragen, geen zorgen, niets. Gewoon genieten … van het heden.

Voor diegenen die geen enkel idee hebben over wat deze film net inhoudt: lees “liefdesverdriet”. Ja, dat omvat het zowat. Of wacht, meer nog, “het willen vergeten van liefdesverdriet en de pijn die ze veroorzaakt”. Een zeer alledaags thema, waar iedereen wel eens in aanraking mee is gekomen. In de film, Eternal Sunshine of the Spotless Mind, heeft men het briljante idee om de herinneringen te wissen die te maken hebben met je vorige relaties(s) en bijgevolg zonder terugkijken verder te kunnen gaan met je leven. En waarom is men daar niet eerder op gekomen?

Zien, die film!

Daarmee werd een nieuwe periode ingeluid. Eén die hoogstwaarschijnlijk een vijftal jaar zal duren, tot 10 maart 2015 om exact te zijn.

Nu maar hopen dat die ‘iets-of-wat’ pijnlijke start het allemaal waard is geweest. In normale omstandigheden zal je me binnen dit en vijf jaar niet met kinderwagens, dozen pampers (van het Kruidvat) of Plopbrooddozen zien zeulen. “Een opluchting”, zullen jullie denken, en, “Makkelijke oplossing!”. Nu ja, je kan gelijk hebben, maar had ik al Auw gezegd?

Nee echt, bezint eer ge begint, is mijn nieuwe motto.

Ondanks jouw mentale sterkte was zij sterker. Stilletjes aan, maar zeker, nam zij het over en verdrukte jouw levenslust naar de achtergrond. Niet veel tijd later, had zij gewonnen.

Het was geen eerlijke strijd, de wapens waren niet gelijk verdeeld. Je overwinningskans was klein, nihil. En daarom hebben wij enorm veel respect voor jou. Dat je het niet hebt opgegeven. Dat je bent blijven vechten.

Uiteindelijk heb je de handdoek in de ring gegooid, want je voelde dat het einde naderde. Je was op. Je hebt je rust meer dan verdiend. Rust maar uit.

Het doet me pijn dat je er niet meer bent. Dat jij het slachtoffer bent van zo’n oneerlijke strijd.

Waar je ook mag zijn, kijk je nog steeds mee? We hopen van harte dat je nog van de toekomst kan genieten. Hoe dan ook, ben jij altijd onder ons. In onze gedachten, in ons hart. Vergeten, zullen we je nooit. En misschien, tot later.

Jij betekent liefde. Jij betekent zorgeloosheid, gelukzaligheid en een vlucht naar betere tijden. Je geeft warmte en veiligheid, letterlijk, maar nog meer figuurlijk. Je steunt me met je hele wezen, vergeet jezelf om me door moeilijke periodes te sleuren en gebruikt al je kracht om me niet dieper te laten afglijden. Je doet alle moeite van de wereld om een glimlach op mijn gezicht te brengen.

Je laat me nieuwe horizonten ontdekken en houdt, indien nodig, mijn hand daarbij vast. Je staat aan mijn zijde en helpt mijn dromen werkelijkheid worden. Je wilt dat ik het geluk vind. Dat de zon straalt voor mij.

Jij laat me voelen wat onvoorwaardelijke liefde is. Wat het is om geliefd te worden om wie je bent en niet om wie men verwacht dat je bent. Je houdt van me, zelfs in mijn donkere periodes.

Puur, passie en onzelfzuchtig.

En ik hou van jou, meer dan ooit tevoren, voor langer dan eeuwig en altijd…

Een heuglijke dag als deze moet gedeeld worden met de wereld. Jawel, u leest het goed, heuglijk! Trots als ik ben, kan ik de officieuze geboorte van onze organisatie mededelen: Moodswing organisations.

Al sinds jaar en dag wil ik mijn hoofd, boordevol fantasie, nuttig en creatief gebruiken om mezelf en andere mensen een glimlach op het gezicht te toveren. Wat bedoel ik daar concreet mee, die fantasie? Zoals jullie wellicht weten, hou ik er van om met kinderen bezig te zijn, zowel jong als oud, en liefst op een manier waarbij veel creativiteit aan te pas komt. Ervaring op dat vlak heb ik enkele jaren opgedaan op het speelplein, na een cursus ‘animator in het jeugdwerk’ te voltooien. Aangezien me dat op vele vlakken verrijkte, wil ik daar graag iets meer mee doen. Als economiste, nogal wiedes, heb ik eveneens de droom een eigen zaak op te starten (ah ja, waarom doe je anders TEW?), maar het idee speelde nooit in mijn hoofd dit effectief in gang te zetten tot … mijn wederhelft dit insinueerde. En voila, het is zover, zowel de creatieve zijde als het economische kantje worden samengevoegd in onze nieuwste organisatie: Moodswing organisations.

Het concept is als dusdanig om kinderen van 4-14 jaar het (verjaardags)feestje van hun leven te bezorgen aan de hand van door ons uitgewerkte thema-spelen met bijbehorend materiaal, kostuums, decoratie, enz. Jij kiest de locatie (in de woonkamer, in de garage, in de tuin, in het (publieke) naburige bos/park/speeltuin,enz.), vertelt ons wat meer over de interesses van het kind in kwestie en wij zorgen voor de rest! Ons doel is om de kinderen te entertainen zodat ze nog jaren zullen napraten over dat éne geweldige feestje zonder dat jij je hoofd er over moet breken en met een low-budget prijskaartje. Het spreekt dus voor zich: een win-win situatie!

Aangezien dit alles nog in zijn kinderschoenen staat (zie de woordspeling), hopen we via mond-tot-mondreclame onze weg te maken richting een succesvolle onderneming die uiteindelijk steeds meer zal kunnen inspelen op de vraag van de klant en dus steeds betere service aan te bieden met (hopelijk) een steeds lagere kostprijs.

DUS nu is het aan jullie: heb je een kleine broer/zus/neef/nicht/achterneef/…/vriend/vriendin/kennis of gewoon een random kindje rond die leeftijd dat graag eens wil genieten van een geweldig themafeest? Laat het ons weten, wij staan paraat!

Feest ze!
Ellen & Matthias, oprichters Moodswing organisations

PS Als je zelf geïnteresseerd bent om te assisteren bij een feestje (weliswaar tegen vergoeding), laat het gerust weten. Wij kunnen alle hulp gebruiken van enthousiastelingen!!

Not one word of sorrow, not one sign of regret, not one tear on your face, not one little crack in your heart … guess I never had the privilege to be one of them, the people you really love. Now, it all becomes clear to me. And frankly, my dear, it doesn’t hurt me anymore. No more tears, no more crying into the night.

Yeah, you are right, I’ve changed, a lot. And I’m proud of it. For the first time in my life, I’m mad, I’m furious, I’m beyond myself of anger. All because of what you did, and perhaps, even more, because of what you didn’t. So, I guess, I have to thank you. Not for what you have done to me, but for the only positive thing that remains of this period: I’ve finally learned to be ANGRY. Thanks. Dickhead.

Zo bewijs ik maar eens dat je met doorzettingsvermogen, inzet en discipline een heel eind komt. Gezever over te weinig tijd, te saai, te veel, te dit, te dat,… heb ik allemaal in de wind geslagen, ondanks ik wel reden had om te zagen. Ik ben er gewoon voor gegaan en het heeft opgeleverd. Ok, het was niet simpel, een harde tocht vol hindernissen en back-to-the-start-pasjes, maar die heb ik er bijgenomen. En achteraf bekeken, ben ik zeer blij dat ik niet heb opgegeven.

Studeren en depressiviteit gaan niet samen. Punt. Het wordt gezegd, maar ik heb het ook mogen ondervinden. Aangezien ik niet nutteloos voor me uit wou zitten staren gedurende de hele maand januari ben ik toch maar aan de slag gegaan en vandaag heb ik mijn eerste examen achter de rug. Ik heb er lang over gedaan, want, moest je het nog niet weten, de zeef werkt nu eenmaal met gaten. Ik moet toegeven, ik was niet opperbest, maar ik heb er toch nog veel uit kunnen slaan dat op iets trekt. Bijgevolg denk ik dat ik wel geslaagd ben. En ik ben trots op mezelf dat ik het geprobeerd heb!

Ohja, de zeef = mijn geheugen.